Hoewel de industrie van elektronische componenten een uniforme datumcodemethodologie heeft, heeft dit in veel gevallen problemen veroorzaakt en in andere gevallen is het een goede indicator voor de letterlijke “houdbaarheid” van de onderdelen.

 

De datumcodes bestaan over het algemeen uit vier cijfers. De eerste twee cijfers geven het jaar aan en de tweede twee zijn voor de week waarin ze zijn geproduceerd. Het onderstaande voorbeeld toont dus de vier cijfers 8332 - gemaakt in 1983 in de 32e week van dat jaar.

 

 

Vóór de jaren 80 was het effect van tijd veel groter op elektronische componenten. Het grootste probleem was soldeerbaarheid en de ontwikkeling van “tin whiskers” en de industrie zag de levensduur van een component als ongeveer 2 jaar. Maar vanaf de jaren 80 werden nieuwe materialen gebruikt die een veel langere houdbaarheid hadden. Vroege componenten gebruikten metalen die roestten of corrodeerden en werden veel meer beïnvloed door vocht en stof.

 

Er zijn een aantal andere factoren waarbij datumcodes helpen, zoals:

1. Traceerbaarheid van componenten

2. Verificatie van verzenddatum

3. Geldigheid van retourzendingen

4. Kennisgevingen van productwijzigingen

5. Terugroepacties wegens defecten

6. FIFO-voorraadbeheer

 

De datumcodes zijn ook nuttig wanneer de productiemethode van een component licht is veranderd, maar zijn SKU of serienummer behoudt. Zo laat de datumcode u weten welke voorraad ouder is en anders is gemaakt.

 

De datumcodes worden ook gebruikt wanneer een bedrijf op zoek is naar consistentie in een productie. Als alle componenten dezelfde datum hebben, zullen alle producten die ermee zijn gebouwd consistent zijn - het beheer van productwijzigingen wordt geconsolideerd.

 

De ECIA wil de 2-jarige vervaldatumstandaard veranderen, omdat deze een overblijfsel is uit de jaren 40 en er veel is veranderd in de gebruikte materialen en hoe componenten worden opgeslagen.